Plus Onderzoekers van MIT vinden oplossing voor schadelijk effect van ontzilting zeewater

In het Midden-Oosten wordt massaal veel zeewater ontzilt om als drinkwater te gebruiken. Het destillatieproces is echter erg schadelijk voor het zeemilieu. Onderzoekers aan de Amerikaanse universiteit MIT vonden een manier om de sterk geconcentreerde reststroom, die normaal in de zee wordt geloosd, op een relatief eenvoudige manier om te zetten naar grondstoffen die de ontzilting zelf efficiënter maken.

Inès Aoun | 15 februari 2019
Wave 3473335 1920

Het merendeel van het water op aarde is te zout voor consumptie. Met ontzilting bestaat er een procedé om zout water om te zetten in drinkwater. Landen met weinig grond- en oppervlaktewater ontzilten al tientallen jaren hun zeewater. Ook kuststeden in de VS en Australië die geconfronteerd worden met een dreigend tekort aan zoetwaterbronnen hebben al grote ontziltingsinstallaties. Volgens de MIT-onderzoekers wordt er dagelijks zo’n 100 miljard liter drinkwater uit zeewater geproduceerd.

Zeeorganismen

In landen die al decennialang zeewater ontzilten, is destillatie de meest gangbare praktijk. Het brakke water wordt gekookt onder hoge druk, waardoor waterdamp ontstaat. Het zout blijft achter als residu. De stoom koelt af en condenseert tot water, dat opgevangen wordt. Sinds enkele jaren wint een meer efficiënte techniek aan terrein: omgekeerde osmose (of reverse osmosis, RO). Dat proces loodst het zeewater door een membraan met uiterst kleine poriën, die de meeste opgeloste zoutdeeltjes, organische componenten en microbiologische vervuiling tegenhouden.

Maar ook RO is nog niet efficiënt genoeg. Uit 1000 liter zeewater kan je slechts 500 liter drinkwater maken. De rest – een sterk geconcentreerde zoutstroom of brijn – wordt vaak in zee geloosd. Da’s een probleem, want de organismen in de zee zijn niet bestand tegen die hoge zoutconcentraties. Recent waarschuwden de Verenigde Naties nog voor de risico’s van het dumpen van brijn.

Eenvoudig proces

De MIT-onderzoekers komen nu met een oplossing. Via eenvoudige chemische processen als nanofiltratie en elektrodialyse kunnen ze de sterk geconcentreerde zoutstroom omzetten in interessante grondstoffen als natriumhydroxide en zoutzuur. Natriumhydroxide kan zelfs gebruikt worden om het ontziltingsproces efficiënter te laten verlopen. Het bijtende soda kan toegevoegd worden aan het zeewater waardoor het de zuurtegraad van het water verandert. Dat zorgt ervoor dat de membranen die gebruikt worden om het water te filteren minder snel verstopt raken.

De volgende stap is om het proces op grotere schaal te testen. Volgens MIT-onderzoeker Amit Kumar is dé grote uitdaging het kostenplaatje. Zowel de elektriciteitsfactuur als de infrastructuur vergen een flinke investering. Daarom bekijken Kumar en zijn collega’s of ze ook andere stoffen, zoals metalen, uit het geconcentreerde zoutwater kunnen halen.

Verder lezen?

Maak een profiel aan en lees Susanova nu 1 maand gratis.