Plus Gunter Pauli: "Zero emissions is het startpunt, niet het einddoel"

Wie duurzame leiders in België googelt, komt meermaals de naam van Gunter Pauli tegen. De ex-topman van Ecover reist de wereld rond, op zoek naar innovatieve projecten die de wereld moeten veranderen. Zijn uitgangspunt is de ‘blauwe economie’. “Ik geloof niet meer in de groene economie. Die borduurt gewoon verder op fundamentele weeffouten in het systeem.”

Dit artikel maakt onderdeel uit van het magazine:
Susanovamagazine oktober 2021
Inès Aoun | 12 oktober 2021
Gunter Pauli 1400 X 500 Px

Wanneer we Pauli contacteren voor een interview, is hij net van plan om naar België te reizen. Hij woont al jaren in Japan. In zijn tijdelijke verblijfplaats in Keerbergen vragen we de bedenker van de term zero emissions uit over zijn visie op duurzaam ondernemen.

Was u van jongs af aan gebeten door duurzaamheid?

“In mijn studententijd had ik maar één doel: de wereld veranderen. Maar ik wilde dat niet bereiken door me zoals de hippies af te zetten tegen de maatschappij en het kapitalisme. Voor mij was ondernemen dé manier om verandering teweeg te brengen. Duurzaam ondernemen kreeg ik in mijn vizier door het rapport De grenzen aan de groei van de Club van Rome (wetenschappers, bedrijfsleiders en politici die zich in 1968 hebben verenigd om de humanitaire en planetaire crisissen aan te kaarten, red.). Zij riep in die tijd al dat we fout bezig waren door te focussen op economische groei.”

“Toen ik in 1979 afstudeerde, kreeg ik de kans om Aurelio Peccei te ontmoeten. Hij was de stichter van de Club van Rome, voormalig voorzitter van Fiat en een van de oprichters van luchtvaartmaatschappij Alitalia. Van hem kreeg ik het beste advies dat ik ooit heb gekregen: ‘Ga niet voor multinationals werken’. Zo zou ik niets kunnen veranderen maar alleen de status quo in stand houden. Als je echt je droom wil realiseren, dan moet je zelfstandig blijven, klonk het. Conclusie? Ik heb nooit voor iemand anders gewerkt.”

Wereldnieuws

Waar bent u uw carrière dan begonnen?

“Ik ben meteen naar Japan getrokken. Daar richtte ik een bedrijfje op dat Belgische producten op de Japanse markt bracht. Ondertussen ging ik een samenwerking aan met Apple, dat toen de pc Macintosh had uitgebracht, om desktop publishing (printen zonder de professionele apparatuur van drukkerijen, red.) te lanceren. Ik stampte mijn eigen uitgeverij uit de grond, Pauli Publishing, waarmee ik milieuboeken uitgaf die ik verkocht aan bedrijven. Zo publiceerde ik de verschillende edities van State of the World van Lester R. Brown. Jaar na jaar las ik hoe het van kwaad naar erger ging met de planeet. Daarom organiseerde ik samen met onder anderen Olivier Deleuze (Ecolo, red.) parlementszittingen om ecologie hoog op de politieke agenda te krijgen. Maar er gebeurde niets en ik werd ongeduldig.”

En toen kreeg u de kans om op vraag van de familie het bedrijf Ecover over te nemen. Daar heeft u – in de korte tijd dat u aan het roer stond – alles omgegooid.

“De dag dat ik zaakvoerder werd van Ecover heb ik beslist om een ecologische fabriek te bouwen. Negen maanden later stond die er. Onze fabriek werd meteen wereldnieuws. CNN stond aan onze deur. Want in die tijd – we schrijven 1992 – was nog geen enkele productiefaciliteit erin geslaagd om haar eigen water te zuiveren, biodiesel te gebruiken … Daarvoor zamelden we trouwens al het frituurvet uit de ruime regio in.”

“Ik dacht nog: dat gaat gemakkelijker dan ik had verwacht. Maar toen kwam de grote schok. Ik ontdekte dat we palmolie gebruikten in onze producten, waardoor er elk jaar hectares regenwoud verdwenen. Hoe leg je uit dat jij – die als ‘duurzaamheidsgoeroe’ wordt bestempeld – mee verantwoordelijk bent voor de vernietiging van zoveel biodiversiteit? Dat heeft me gekraakt; ik ben toen zelfs zes maanden out geweest. Een vriend zei me jaren later: je moest wel met je kop tegen de muur lopen, want een écht duurzaam product creëren, is aartsmoeilijk.”

Verder lezen?

Maak een profiel aan en lees Susanova nu 1 maand gratis.