Plus Circulair textiel dankzij chemische recyclage

Een Vlaams proefproject van VIL recycleerde polyester textielafval tot een nieuw T-shirt zonder kwaliteitsverlies. In theorie maakt het proces oneindige recyclage van grondstoffen mogelijk in de textielsector, een van de meest vervuilende ter wereld.

Koenraad Coel | 29 juni 2020
Cilotex
Projectleiders Stefan Bottu en Jan Merck met het gerecycleerde T-shirt
© VIL

Het initiatief achter het Cilotex project kwam van VIL, het innovatieplatform voor de logistieke sector in Vlaanderen “Als we evolueren naar een circulaire economie, heeft dat een grote impact op de logistieke sector”, vertelt Stefan Bottu, projectleider bij VIL: “De globale toeleveringsketens en de enorme afvalstromen brengen een grote impact op het milieu met zich mee, maar de sector besteedt er ook steeds meer aandacht aan. Wij brengen daarom alvast in kaart waar er nieuwe mogelijkheden liggen.”

Chemische recyclage

VIL wou in de eerste plaats uitzoeken wat de rol van logistiek is in een circulaire textielsector. Daarvoor moest het ook aantonen hoe recyclage van textiel technisch haalbaar is. Er bestaan wel al manieren om oude kledingstukken op mechanische wijze te recycleren. Daarbij worden de vezels uit elkaar gerafeld en vervolgens terug in elkaar gezet tot een nieuw kledingstuk. “Maar die methode zorgt altijd voor kwaliteitsverlies omdat de vezels korter worden”, zegt Bottu: “Je kan een T-shirt dus wel recycleren tot wat ruigere werkkledij, maar de toepassingen zijn beperkt.”

“Dat is anders bij chemische recyclage. Ons project richtte zich bijvoorbeeld op polyester en katoen. In een chemische reactor konden we stukjes polyester terugbrengen tot de originele bouwstenen (monomeren). Je krijgt dan een soort poeder dat je kan hergebruiken in het originele proces om nieuwe T-shirts te maken, zonder kwaliteitsverlies. Op laboratoriumschaal is dat nog niet bijzonder efficiënt. We gebruikten nu dertig kilo textielafval voor één nieuw T-shirt. Ik verwacht wel dat het verlies bij industriële toepassingen minimaal zal zijn.”

Digitaal paspoort

Om textiel te kunnen recycleren is het nodig om voldoende informatie te hebben over de samenstelling van oude kledingstukken. Bottu: “Etiketten zijn weinig betrouwbaar omdat ze verbleken of afgeknipt worden. Sorteertechnieken zoals infrarood scannen kunnen daarbij helpen, maar wij wilden een stap verder gaan. Daarom maakten we gebruik van een digitaal paspoort dat per kledingstuk informatie bijhoudt in een virtuele bibliotheek.”

“Zo’n paspoort maakt de keten transparant, zodat ophalen en sorteren van afgedankte kledij efficiënt kan verlopen. In de praktijk zal dat op een grotere schaal georganiseerd moeten worden. Merken zoals Decathlon experimenteren nu al met RFID tags; een soort elektronische etiketten die in kleding verwerkt worden en bestand zijn tegen het wassen. Nu textiel ook een van de pijlers in de Europese Green Deal is, zal dat soort initiatieven in een stroomversnelling komen. Wij staan dan zeker klaar om een vervolg aan dit project te breien.”

Verder lezen?

Maak een profiel aan en lees Susanova nu 1 maand gratis.

SDG

Industrie, innovatie en infrastructuur Verantwoorde consumptie en productie